MR, yani magnetic remembrance ya da manyetik ortamda anımsama

uzun süredir aklımda "nerede, ne zaman, nasıl" sorularıyla dolaşıyordum. 5n1k oynamıyorum, hayır. o oyunu işte zaten her gün defalarca oynuyorum. aklımda "kim" ya da "neden" soruları yoktu. "kim" olacak, bendim! üstelik "neden"e ihtiyaç yoktu. all i wondered was "where, when, how". i still wonder. but i have a clue now.

if you're scared of narrow spaces and therefore of MR machine, what will you do when you're asked for an MR scan? gergindim, ne yapacağımı bilmiyordum. hem makineye girmekten, hem de dayanamayıp çekimi durdurmaktan, sonra filmi başa sarmaktan korkuyordum. daha makineye girmeden gözlerimi kapatmaya ve sonuna kadar açmamaya karar verdim. iğnenin yapıldığını görmemek için başını diğer yana çeviren bir çocuk gibi. ki o çocukların gözlerinde korkunun en saf hali vardır.

kararımı uyguladım. makinanın çıkardığı sesler kafamda yankılanırken (yani nerede ve ne zaman) birdenbire (yani nasıl) aklıma geldi: yalnız değildim. hiçbir zaman olmamıştım ve hiçbir zaman da olmayacaktım. bunu bilmek ne güzeldi Allahım. so i decided to call the machine "magnetic remembrance". it helped me remember that i was not alone. i had never been alone nor would i ever be in the future. what a beautiful knowledge! i may seem to lose it from time to time. because it takes feelings and information some time to find their roots. but the remembrance comes in a second.

as a very special man said: there's nothing that cannot be undone through changed solutions. may we all be blessed with the wisdom to find changed solutions.